Bir de sanırım ben farkında olmadan kendimi romantik, gençlik tarzı kitaplardan soyutlamışım. Özellikle Kralların Yolu'ndan sonra baya yavan geldi. Ama genel anlamda sevdim diyebilirim. En azından yine kitap okuyamaz mıyım bir dönem diye endişeleniyordum, 4 saatte bitirdim. Çok kalın değil zaten.
Öncellikle Audrey okulda arkadaşlarıyla bir olay yaşamış ve bu da psikolojik rahatsızlığa sebep olmuş. Yabancılarla konuşamıyor, yan yana gelemiyor, göz göze gelemiyor. Hatta ailesiyle bile göz göze gelemiyor. Sürekli güneş gözlüğüyle falan.
Lunis, Frank'in - Audrey'in abisi- arkadaşı. Aralarında bir yaş var aslında. Frank tam bir oyun hastası. Böyle lol, dota gibi bir oyun. Dünya çapında turnuvaları oluyor, ucunda büyük para ödülü var. Lunis ve Frank de takım oluyorlar.
Tabi eve yabancı gelmesi bir süre Audrey'yi rahatsız ediyor ama zamanla alışmaya başlıyor Lunis'in de çabalarıyla. Sonrasında bunu tam olarak nasıl atlattığını okuyoruz.
Ebeveynlerin çocuk üzerindeki etkisinden kitapta çok bahsedilmiş ve mesajlar çok açıktı. Çocukların iyiliğini düşünerek bir şeyler kısıtlamak değil, orta yolu bulmak. Bu önemli. Anneye çok kızdım kitap boyunca. Bir de psikolog sahnelerinde daha elle tutulur şeyler bekledim. Yani kadının yönlendirmeleri güzeldi aslında ama oralar biraz yüzeysel kalmış.
Bunun yanında Audrey'in 'kertenkele' beyni anlatması güzeldi. O paniği ve ona neler yaptığını anlamış oldum.
Genel olarak eğlendiğim ve sevdiğim bir kitap oldu. Ama en sevdiğim Sophie Kinsella kitabı olamadı.
Özgün konu ve güzel bir kurgu (%35): 4/5
Sürekleyici/Akıcı olma (%45): 4/5
Güzeldi ama 'vay be neler oluyor' demedim.
Çeviri ve baskı kalitesi (%5) : 5/5
Orijinal İsim (%10): 5/5
Güzel Kapak (%5): 4/5
Sophie Kinsella kapağı değil bu. :D
Sophie Kinsella kapağı değil bu. :D
Puan: 4.15
